حالا نقد كنيد

Fri, 19 Oct 2007 20:22:00 GMT

اشاره: ساعتي پيش در اينجا يادداشتي درج شد که بنا به هر دليل اکنون حذف مي شود. به همين دليل در ادامه يک يادداشت – عيناً – از وبلاگ [نامحرمانه] (متعلق به مدير محترم وبلاگ گروهي بصيرت) نقل مي شود.

مجموعه‌هاي تلويزيوني ماه رمضان امسال حرف و حديث‌هاي زيادي داشت و من هم قصد نقد مفصل ندارم. اما بايد دانست که فقط با ديدن تمام قسمت‌هاي يک مجموعه مي‌توان آن را به صورت همه جانبه نقد کرد. حتي در داستان ما توصيه مي‌کنيم که منتقد داستان را دست‌کم دو بار بخواند. اکنون مجموعه‌هاي مورد اشاره خاتمه يافته‌اند و بايد به کساني که مايل‌اند نقد و يا حتي انتقاد کنند عرض شود: حالا نقد کنيد.

پ.ن: ۱- فقط يکي از مجموعه‌ها (يک وجب خاک) را دنبال کردم. داستاني نسبتاً جذاب داشت و ساخت و پرداخت آن هم مناسب بود. بگذريم که نتوانستيم يک شخصيت نسبتاً کامل (از نوعي که در اجتماع فراوان داريم) در فيلم ببينيم. و بگذريم که اين مجموعه هم به ويروس سال‌هاي اخير مجموعه‌هاي تلويزيوني (لوس بازي‌هاي ازدواج) مبتلا بود و مهم‌تر از همه اين همه تزلزل در شخص عمده‌ي داستان و دست آخر هم هزينه کردن تمام دارايي خدادادي براي درمانگاه و در فقر و تنگنا باقي گذاشتن خانواده اشتباه فاحشي بود. رهبر انقلاب در خطبه‌هاي عيد سعيد فطر وقتي از ميانه‌روي سخن گفتند، با استناد به آموزه‌هاي ديني اشاره کردند که حتي در انفاق هم نبايد ميانه‌روي را از کف داد. ۲- فقط چند قسمت پاياني «اغما» را ديدم. نکات آموزنده‌ي فراواني داشت، اگر چه بايد اشاره کرد: از فيلمي که در ماه مبارک رمضان پخش مي‌شود و حرکات شيطان را نشان مي‌دهد توقع داريم به گونه‌اي باشد که مردم بدانند در این زمان شیطان از چه راه‌هایی وارد می‌شود و چگونه آنها را به تباهی می‌کشاند. در «اغما» تجسم شیطان را می‌دیدیم آن هم به سبکی که فقط چند بار، آن هم در گذشته‌های دور اتفاق افتاده و بیننده با دیدن این مجموعه، به شگردهای شیطان در طول شبانه روز آشنا نمی‌شود. حتی در جاهایی شیطان ساخته‌ی اغما، پا را از وسوسه فراتر می‌گذاشت و به تهدید روی می‌آورد! مجموعه‌ای این‌چنینی باید به زمینه‌های انحراف در جامعه، ماهواره، سی‌دی‌ها و دی‌وی‌دی‌های آغشته به فساد، مظاهر گناه و ... اشاره می‌کرد. اصلاً پرداختن به شیطان و اعمال شیطانی، بدون پرداختن به مظاهر تهاجم فرهنگی ناقص است.

پی نوشت: وبلاگ های جدید آقای مدیر: 1- [نامحرمانه] 2- [روایت های آسمانی]

در سايه‌سار نخل ولايت

Wed, 03 Oct 2007 14:49:00 GMT

خجسته باد نام خداوند،
نيکوترين آفريدگاران
که تو را آفريد

از تو در شگفت هم نمي‌توانم بود
که ديدن بزرگي‌ات را،
چشم کوچک من بسنده نيست
مور، چه مي‌داند که بر ديواره‌ي اهرام مي‌گذرد
يا بر خشتي خام

تو، آن بلندترين هرمي
که فرعونِ تخيّل مي‌تواند ساخت
و من، آن کوچک‌ترين مور،
که بلنداي تو را در چشم نمي‌تواند داشت

...

پايي را به فراغت بر مريّخ، هِشته‌اي
و زلالِ چشمان را با خون آفتاب، آغشته
ستارگان را با سرانگشتان، از سرِ طيبَت، مي‌شکني
و در جيب جبريل مي‌نهي
       و يا به فرشتگان ديگر مي‌دهي
            به همان آسودگي که نان‌توشه‌ي جوين افطار را
            به سحر مي‌شکستي
يا، در آوردگاه،
            به شکستن بندگان بت، کمر مي‌بستي

چگونه اين‌چنين که بلند بر زَبَرِ ماسوا ايستاده‌اي
          در کنار تنور پيرزني جاي مي‌گيري،
              و زير مهميز کودکانه بچّگکان يتيم،
                    و در بازارِ تنگِ کوفه...؟

پيش از تو، هيچ اقيانوس را نمي‌شناختم
                 که عمود بر زمين بايستد...
پيش از تو، هيچ فرمانروا را نديده بودم
             که پاي‌افزاري وصله‌دار به پا کند،
                و مَشکي کهنه بر دوش کشد
                  و بردگان را برادر باشد

...

خدا را اگر از شمشيرت هنوز خون منافق مي‌چکد،
با با گريه‌ي يتيمكان كوفه همنوا مباش!
شگرفي ِِ تو، عقل را ديوانه مي‌کند
و منطق را به خودسوزي وامي‌دارد

قلم به قبضه‌ي شمشيرت بوسه مي‌زند
     و دل در سرشک تو، زنگارِ خويش، مي‌شويد
اما:
چون از اين آميزه‌ي خون و اشک
            جامي به هر سياه‌مست دهند،
                   قالب تهي خواهد کرد

شب از چشم تو، آرامش را به وام دارد
و توفان، از خشم تو، خروش را
کلام تو، گياه را بارور مي‌کند
و از نـَفـَست گل مي‌رويد
چاه،
از آن زمان که تو در آن گريستي،
جوشان است
سحر از سپيده‌ي چشمان تو، مي‌شکوفد
و شب در سياهيِ آن، به نماز مي‌ايستد
هيچ ستاره نيست که وامدارِ نگاه تو نيست
لبخند تو، اجازه‌ي زندگي است
هيچ شکوفه نيست کز تبار گلخند تو نيست

زمان، در خشم تو، از بيم سِترون مي‌شود
شمشيرت به قاطعيّتِ «سِجيّل» مي‌شکافد
و به رواني خون، از رگ‌ها مي‌گذرد
و به رسايي شعر، در مغز مي‌نشيند
و چون فرود آيد،
جز با جان برنخواهد خاست

چشمي که تو را ديده است،
ديدني‌تر است
اي ديدني‌تر!
گاهي به چشمخانه‌ي عَمّار
گاهي به کاسه‌ي سر بوذر

هلا، اي رهگذاران دارالخلافه! اي خرمافروشان کوفه!
اي ساربانان ساده‌ي روستا!
تمام بصيرتم برخي ِ چشم شمايان باد
اگر به نيمروز،
- چون از کوچه‌هاي کوفه مي‌گذشته‌ايد -
از ديدگان، معبري براي علي ساخته باشيد،
گيرم، که هيچ او را نشناخته باشيد

چگونه شمشيري زهرآگين
پيشاني بلند تو
اين کتاب خداوند را
از هم مي‌گشايد
چگونه مي‌توان به شمشيري، دريايي را شکافت!

***

به پاي تو مي‌گريم
با اندوهي، والاتر از غمگزايي عشق
و ديرينگي غم
براي تو با چشم ِ همه‌ي محرومان مي‌گريم
با چشماني: يتيم ِ نديدنت
گريه‌ام، شعر شبانه‌ي غم توست...

هنگام که به همراه آفتاب
به خانه‌ي يتيمکان بيوه‌زني سر زدي
           و صَولتِ حيدري را
            دستمايه‌ي شادي کودکانه‌شان کردي
و بر آن شانه، که پيامبر پا ننهاد
کودکان را نشاندي
و از آن دهان که هَرّاي شير مي‌خروشيد
کلمات کودکانه تراويد،
آيا تاريخ بر دَرِ سراي،
          به تحير،
          خشک و لرزان نمانده بود؟

در اُحُد که گلبوسه‌ي زخم‌ها،
تنت را دشتِ شقايق کرده بود،
مگر از کدام باده‌ي مهر، مست بودي
که با تازيانه‌ي هشتاد زخم، برخود حدّ زدي؟

***

کدام وامدارتريد؟
دين به تو، يا تو بدان؟
هيچ ديني نيست که وامدار تو نيست

دري که به باغ ِ بينش ما گشوده‌اي
هزاربار خيبري‌تر است
مرحبا به بازوان انديشه و کردار تو

شعر سپيد من، روسياه ماند
        که در فضاي تو، به بي‌وزني افتاد
هر چند، کلام از تو وزن مي‌گيرد
وسعت تو را، چگونه در سخنِ تنگمايه، گنجانم؟
تو را در کدام نقطه بايد به پايان برد؟
تو را که چون معني نقطه مطلقي.
الله اکبر
آيا خدا نيز در تو به شگفتي درنمي‌نگرد؟
فتبارک‌الله، تبارک‌الله
           تبارک‌الله احسن‌الخالقين
خجسته باد نام خداوند
            که نيکوترين آفريدگاران است
و نام تو
             که نيکوترين آفريدگاني

شعر از: استاد سيدعلي موسوي گرمارودي - تهران، رمضان 1397 قمري / 1356 خورشيدي